|
Reportage
Jeanet
Hönig vindt inspiratie in 'minder is meer-filosofie'
De
vloer als kunstwerk
De oude Grieken en Romeinen vonden de vloeren van
hun huizen net zo belangrijk als de wanden. Ze verfraaiden deze met
prachtige mozaïeken. Kunstenares Jeanet Hönig heeft een hedendaagse
variant gevonden op ‘de vloer van weleer’. Ze giet met polyurethaan
verrassende taferelen op vloeren en wanden. Zo halen bijvoorbeeld kantoren
en publieke ruimten een geheel eigen vorm van kunst binnen hun muren.
De vloeren zijn niet alleen kunstzinnig, maar ook
functioneel. Polyurethaan is immers een sterke, duurzame, UV- en
waterproof bestendige kunststof. Uitermate makkelijk te onderhouden
bovendien. Flexibel ook: elke kleur is leverbaar, inclusief een
transparante versie. Het materiaal kan op elke onderlaag - naadloos -
worden aangebracht, is desgewenst anti-statisch te maken en geleidt de
warmte van een vloerverwarming. Bij beschadigingen is de vloer eenvoudig
licht op te schuren en opnieuw af te werken met een pu-verzegeling, een
zogenaamde sealer.
Een
voorbeeld van een polyurethaan vloer, die 'doorloopt' op de wand.
Jeanet Hönig koos in 1995 heel bewust voor
polyurethaan. “Als kunstenaar van deze tijd wil ik werken met een
materiaal van deze tijd.” Het materiaal kent veel verschillende vormen
en toepassingen. We komen het onder meer tegen in kleding, schoenen,
meubels en auto’s.
De kunstenares heeft sinds haar jeugd een passie voor
tekenen en schilderen. In polyurethaan vond ze het materiaal waarmee ze
haar artistieke ideeën inhoud kon geven. Dit geeft haar de mogelijkheid
om kunst aan de muur uit te breiden naar kunstzinnige interieurs,
waaronder vloeren, wanden, deuren, tafelbladen en stoelen. Dat alles onder
het motto ‘minder is meer’. “Deze gedachte spreekt me enorm aan en
kun je doortrekken naar het hele leven.
Jeanet
Hönig schildert niet met ezel, doek, verf en kwasten, maar creëert kunst
in polyutheraan.
Polyurethaan geeft me de
mogelijkheid de minder is meer-filosofie tot uitdrukking te brengen. Ik
zie kunst als een vorm van communicatie. Met mijn kunst kan ik vloeren en
wanden hun eigen boodschap laten uitdragen. Ik vind het fantastisch als
mensen een kunstwerk van mij in hun bezit hebben, als het iets doet in hun
hart. Ik wil dus heel veel werken en kunst naar de essentie terugbrengen.
Iedereen mag zelf bepalen wat het is. Belangrijk is dat mensen er
‘iets’ mee hebben, dat ze het leuk vinden. Ik wil het niet te
filosofisch of te zwaar maken. Mijn drive is plezier. Ik heb het
vreselijk naar m’n zin. Het leven is een speeltuin. Ik gebruik niet voor
niks veel lichte kleuren in mijn werk, maar ook dat ontwikkelt zich en kan
elke dag anders zijn. Levens is ontwikkeling, niks moet zo blijven,
uitgezonderd enkele basiswaarden.”
Inmiddels heeft Jeanet Hönig met haar kunstvormen een
flink aantal publieksgebouwen en -ruimtes, stadions, disco’s,
directiekamers, winkels, restaurants , hotels, bedrijfsruimten en
winkelcentra in Europa, de Verenigde Staten en Brazilië voorzien van een
geheel eigen uitstraling. Onder meer het Gelredome Stadion in Arnhem, de
watertoren in Sneek, het Global House op de wereldtentoonstelling in
Hannover, de restaurants van de Bundestag in Berlijn, het Ullevall Stadion
in Oslo en het Park Hotel Adler in Hinterzarten schakelden haar in voor
uiteenlopende projecten. Ook haar eigen woon- en werkruimte is voorzien
van een polyurethaan vloer. Achter de gevel van haar woning aan de drukke
Rotterdamse Grote Visserijstraat gaat een compleet andere wereld schuil.
Ze heeft de oude, vervallen ruimte omgetoverd tot een inspirerende
omgeving waar vele van haar kunstvormen een plekje hebben gekregen. Jeanet
Hönig heeft daarnaast ook een werkruimte in een
fabriek in Spaanse Polder.
Het gieten van de polyurethaan vloeren is zwaar werk
en in vrijwel niets te vergelijken met schilderen met verf. Het materiaal,
dat door de fabrikant wordt geleverd in blikken van 15 of 25 kilo, laat
zich gieten als yoghurt en hardt uit in twintig tot dertig minuten. Jeanet
Hönig wil het gieten desondanks zelf doen, “anders is het in mijn
beleving geen kunstwerk meer, maar een massaproduct.” Elke vloer is dus
een maatkostuum. Aan het gietwerk zelf gaat een intensief proces vooraf
van gesprekken met de klant, het maken van diverse schetsen en het
bestuderen van de technische voorwaarden. “Hoe moet het polyurethaan
worden toegepast en in welke samenstelling? Ik heb veel tijd gestoken in
het bestuderen van het materiaal en de mogelijkheden ervan”, aldus
Hönig,
die regelmatig samenwerkt met (interieur)architecten.
Afhankelijk van de oppervlakte en het voortraject geldt een
verkoopprijs van 150 tot 250 gulden per vierkante meter.
Ton
Brands
Nadere
informatie? Vul code i012 (editie 6 -2001) in via onze responsservice
|
