Column Elektrische stoel

Lange tijd dacht ik dat het een spook uit het verleden was, een vergeten term uit het rariteitenkabinet van slinkse marketingspecialisten die telkens weer nieuwe demonen weten te vinden waarmee klanten naar de meubelshowroom van het eigen bedrijf gejaagd kunnen worden: RSI. Maar niets is minder waar: onlangs vonden wij op de redactie van Inside Information tussen de vele op duurzaamheid gerichte persmededelingen weer eens een verdwaald persbericht waarin (zonder dollen) opnieuw gewag werd gemaakt van de ‘muisarm’.

Hoe zat het ook alweer? RSI is een afkorting van ‘repetitive strain injuries’. De afkorting werd gebruikt ter aanduiding van een reeks klachten aan (vooral) pols, nek en schouders, naar verluidt veroorzaakt door het saaie repetitieve werk van beeldschermwerkers. Doordat wij op het kantoor voortdurend dezelfde bewegingen maken, raken onze spieren vervuild (zo heb ik het althans onthouden) waardoor allerlei pijnklachten kunnen ontstaan. “En wanneer je eenmaal een muisarm hebt, kom je er nooit meer vanaf’, vertelde een door RSI-ongemak geplaagde oom mij ooit. Toch lijkt de aandoening de laatste jaren als sneeuw voor de zon verdwenen. Nooit hoor ik iemand de term RSI nog gebruiken.
Opvallend is dat de tanende aandacht voor de aandoening omgekeerd evenredig lijkt aan het ontvlammen van het hedendaagse ‘maatschappelijke debat’. Was de muisarm in de welvarende jaren negentig nog onontkoombaar, na 11 september 2001 kwam de klad er een beetje in. Mijn oom heeft het tegenwoordig alleen nog maar over ‘kopvodden’, ‘straatterroristen’ en het invoeren van de doodstraf. En mijn buurman, die ooit op hoge poten eiste dat zijn lichamelijke klachten eindelijk eens serieus genomen moesten worden, is nu vooral druk met het bekladden van auto’s die hij typeert als ‘misdadige CO2-monsters’.

Geen misverstand: RSI was in een aantal gevallen natuurlijk een serieus te nemen lichamelijke klacht. En dankzij de inspanningen van (onder meer) de immer in een betere wereld geïnteresseerde projectmeubelindustrie is deze vijand definitief verslagen. Maar daarmee is de ideale maatschappij natuurlijk nog lang niet bereikt. Het wachten is nu bijvoorbeeld op een meubelproduct waarmee ook straatgeweld, klimaatterrorisme en de pijnlijke repetitieve onzin van RSI-relativerende columnisten definitief de kop ingedrukt kunnen worden. In afwachting van uw suggesties blijven wij ter redactie ondertussen nostalgisch zwijmelen bij persberichten die ons meevoeren naar de zorgeloze late jaren negentig.